کارتون سفرهای گالیور
جوانی بود به اسم گری گالیور كه از روی نقشه به جا مانده از پدرش و برای پیدا كردن او راه افتاده بود و سر از یك جزیره ناشناخته درآورده بود كه آدمهایش به اندازه انگشتان دست بودند.
و آنوقت با آن آدمها، (لیلیپوتیها) رفیق شده بود و آنها هم به او در جستوجویش كمك میكردند.
رفقای لیلیپوتی گالیور، پنج تا بودند: یكی پادشاهشان بود كه اسمش پمپ بود و شكم گندهای داشت و همیشه خودش را جای بابای گالیور حساب میكرد؛ یكی فلرتیشیا كه دختر شاه و موطلایی بود؛ یكی دیگر كه از بقیه عاقلتر و قدبلندتر بود؛ یكی بانكو، تنها لیلیپوتیای كه كلاه نداشت؛ و بالاخره گلوم با آن تكیهكلام مشهور «من میدونم» كه همیشه آیه یأس بود.
Glum كه در اصل به معنای افسرده است، اسم یكی از شخصیتهای «ارباب حلقهها» هم هست. یك آدم عوضی هم بود به اسم كاپیتان لیچ كه فكر میكرد آن نقشه، نقشه گنج است و مدام دنبال گالیور بود. همین هفت تا كاراكتر، به اضافه سگ گالیور كه تگ نام داشت، همه ماجراها را پیش میبردند و ما را میخكوب خودشان میكردند.
این كارتونی بود كه ویلیام هانا و جوزف باربرا در سال 1968 با الهام از رمانی به همین اسم ساختند. البته كارتون، ربط خیلی زیادی به داستان اصلی نداشت. فقط اسم، یكی بود و ایده سرزمین لیلیپوت و آدمهای كوچكش. وگرنه هیچ كدام از آن شخصیتها و ماجراها در اصل رمان نیست.
اصل «سفرهای گالیور» را جاناتان سویفت انگلیسی در 1762 نوشته و یكی از شاهكارهای ادبیات فانتزی (این هنر اختصاصی بریتانیاییها) به حساب میآید. البته رمان سویفت، در دل داستان فانتزیاش، كلی هم تكه به سیاستمداران احمق روزگار خودش میاندازد و معمولا داستان را در رده ادبیات استعاری هم دستهبندی میكنند.
ماجرا از این قرار است كه یك پزشك به اسم لیوئل گالیور كه از روی علاقه ناخدای كشتی شده، برای جهانگردی و دیدار سرزمینهای تازه، میزند به دریا و بعد از گرفتار شدن در یك طوفان، سر از سرزمین آدم كوچولوها درمیآورد؛ سرزمین لیلیپوتیها و بلفوسكاندها كه با هم جنگ و اختلاف دارند.
بعد از آنجا، به سرزمین غولها، بروبدینگ میرود كه حسابی بداخلاق هستند. بعد به شهر هندسه و موسیقی لاپوتا میرسد (این ایده را استاد میازاكی كارتون كرده) كه زیادی از خودراضی هستند. و در سفر چهارم هم به سرزمین اسبهای سخنگو میرسد كه آنها را بهتر از همه آدمها میبیند و در همانجا ـ بهترین سرزمینی كه تا آن روز دیده ـ ماندگار میشود.
ماندگاری كارتون در ذهن من و همسالانم، خیلی بیشتر از این حرفها بود. لغت «لیلیپوت» و صفت «لیلیپوتی»، تكیهكلام «من میدونم» كه حتما باید با صدای بم گفته میشد، تقلید لهجه كاپیتان لیچ كه اگر خوب از آب درمیآمد، آدم بدجنس بود، اسم «فلرتیشیا» كه به صورت صفت استفاده میشد،... و یادِ آن صدای اغواگر امواج دریا در ابتدای تیتراژ. عجیب است.
این مطلب را به اشتراک بکذارید
